The Last Swiss
Holocaust Survivors

Ως ουδέτερη χώρα, η Ελβετία δεν υπέστη μεγάλες απώλειες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ποιοι είναι οι Ελβετοί επιζώντες του Ολοκαυτώματος; Οι περισσότεροι δεν ήταν Ελβετοί πολίτες τότε. Ήρθαν από περιοχές του γερμανικού Ράιχ ή άλλα κράτη της Ευρώπης λόγω των ναζιστικών διώξεων που υπέστησαν ως Εβραίοι. Μερικοί επέζησαν από στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, ενώ άλλοι διέφυγαν ή κρύφτηκαν και κατάφεραν έτσι να σωθούν. Οι περισσότεροι ήρθαν στην Ελβετία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η παρουσία επιζώντων του Ολοκαυτώματος στην Ελβετία έγινε ευρύτερα γνωστή με αφορμή τη συζήτηση σχετικά με τα αδρανή περιουσιακά στοιχεία και τις ιστορικές έρευνες της «Επιτροπής Bergier» στα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Το 2017-2018 η Ελβετία είχε την προεδρία της Διεθνούς Συμμαχίας Μνήμης για το Ολοκαύτωμα. Η έκθεση «The Last Swiss Holocaust Survivors» δίνει ένα βήμα σε μερικούς από τους τελευταίους μάρτυρες του Ολοκαυτώματος και στους απογόνους τους για να ακουστεί η φωνή τους.

Top
Τότε μου χάραξαν με τατουάζ τον αριθμό 71978. Έκλαιγα ασταμάτητα. Όχι από τον πόνο, όχι, για τον αριθμό. Επειδή είχα χάσει το όνομά μου, ήμουν πια μόνο ένας αριθμός. Τότε η μητέρα μου είπε: «Μην κλαις, δεν είναι τίποτα. Όταν πάμε σπίτι, θα πας στη σχολή χορού και θα σου δώσω ένα μεγάλο βραχιόλι για να μην φαίνεται ο αριθμός». Δεν πήγα ποτέ στη σχολή χορού και δεν απέκτησα ποτέ το βραχιόλι.
Video Teaser Image
Συνέντευξη με Νινα Βαϊλ
Νινα Βαϊλ
Γεννήθηκε το 1932 στο Κλάταου (σήμερα πόλη της Τσεχικής Δημοκρατίας) και ζούσε στην Πράγα μέχρι το 1942 όταν μεταφέρθηκε στο Τερέζιενστατ στο πλαίσιο των εκτοπισμών. Αργότερα στάλθηκε στο Άουσβιτς μαζί με τη μητέρα της, την Αμαλί. Ήταν δώδεκα χρονών όταν η μητέρα της (38) πέθανε εκεί από την εξάντληση και την κακουχία. Η Νίνα Βάιλ επέζησε μετά από διαλογή από τον γιατρό του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γιόζεφ Μένγκελε και στη συνέχεια έζησε σε στρατόπεδο εργασίας. Μετά την καταστολή της Άνοιξης της Πράγας, κατέφυγε μαζί με τον σύζυγό της στην Ελβετία. Εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ζυρίχης.
Top
Στο τέλος του πολέμου δούλευα σε ένα τάγμα εργασίας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τοποθετούσαμε σιδηροδρομικές γραμμές. Ήμουν ο μικρότερος και ο πιο κοντός της ομάδας. Στην αρχή ήμασταν 30 άτομα. Στα τέλη του 1944 είχαμε μείνει πια μόνο δύο ζωντανοί. Πώς τα κατάφερα; Ήμουν τυχερός. Είχα κατακόκκινα μαλλιά σαν της φωτιάς. Οι Γερμανοί με λέγανε «κοκκινοτρίχη» και μου δίνανε τις πιο εύκολες δουλειές.
Video Teaser Image
Συνέντευξη με Φισελ Ραμπινοβιτς
Φισελ Ραμπινοβιτς
Γεννήθηκε το 1924 στο Σόσνοβιτς της Πολωνίας. Το 1943, η μητέρα του, η Σάρα (42), και τα έξι αδέλφια του –Έσθερ (16), Γιάκομπ (12), Φριμέτα (10), Μπένγιαμιν (8), Μάνια (6) και Μπεράχα (3)– θανατώθηκαν στο Άουσβιτς. Ο αδερφός του, ο Γιεχεκιέλ (18), πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Φάουλμπρυκ. Ο πατέρας του, ο Ίσραελ Γιόζεφ (46), εκτελέστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Φλόσενμπουργκ. Ο Φίσελ Ραμπίνοβιτς, ο οποίος πέρασε τέσσερα χρόνια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και σε διάφορα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, έζησε την απελευθέρωση στο Μπούχενβαλντ. Το 1947 ήρθε στην Ελβετία με μια ομάδα επιζώντων για να αναρρώσει. Ο Ραμπίνοβιτς έμεινε και έγινε διευθυντής διακόσμησης σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα στο καντόνι του Τιτσίνο. Μετά τη συνταξιοδότησή του καταπιάστηκε με τη βιογραφία του, την οποία αποτυπώνει με παραστατικές εικόνες. Ο Φίσελ Ραμπίνοβιτς είναι χήρος και έχει έναν γιο
Top
Η μητέρα μου με προστάτευε πολύ στο Ράβενσμπρουκ. Αναλάμβανε επιπλέον εργασίες για μια μερίδα σούπας παραπάνω, που την έδινε σε μένα. Μάθαινα να διαβάζω και να γράφω, όλη την προπαίδεια κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Η μητέρα μου έλεγε: «Θα τα χρειαστείς αυτά αργότερα στη ζωή». Ήταν κάτι το μαγικό. Σήμαινε ότι θα επιζούσα.
Video Teaser Image
Συνέντευξη με Ιβαν Λεφκοβιτς
Ιβαν Λεφκοβιτς
Γεννήθηκε το 1937 στο Πρέσοβ της σημερινής Σλοβακίας. Το φθινόπωρο του 1944 ο Ιβάν, η μητέρα του, η Ελισάβετ, και ο αδελφός του, ο Πάουλ, μεταφέρθηκαν στο Ράβενσμπρουκ. Άφησαν τον Ιβάν μαζί με τη μητέρα του, αλλά χώρισαν από αυτούς τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Πάουλ (15), ο οποίος μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο ανδρών και αργότερα θανατώθηκε. Ο Ιβάν και η μητέρα του επέζησαν. Το 1969 ο Ιβάν Λέφκοβιτς ήρθε στη Βασιλεία και εργάστηκε ως καθηγητής στο νεοϊδρυθέν ινστιτούτο ανοσολογίας.
Top